ÉTICA:
A palabra ética ten unha dobre orixe:
ethos: costume, morada, termo éste que evolucionou a maneira de ser, pensar, sentir...
Trata sobre os valores sobre o carácter, hábitos, ou actos en canto poden ser bó ou malos.
Os actos humanos libres e deliberados son aqueles que conducen a algún fin.
Distinguense 3 Niveis:
-Moral: Concentrase nos códigos vixentes en cada comunidade.
-Ética: Proposta realizada por un teórico sobre temas morais ¿Qué é unha obriga? ¿Por qué teño
que socorre? ¿Por qué non debo mentir?
-Metaética- Preocúpase do coñecemento, funcionamento, xustificación dos suizos éticos.
FILOSOFIA DO DEREITO:
Orixe procede do latin - directum: norma que regula o recto o xusto.
Dereito: Sistema ou conxunto de normas reguladoras dalgúns comportamentos humanos nunha
determinada sociedade. Sirve para superar a insuficiencia da natureza respecto ó convivencia humana. O Dereito é un sistema normativo.
Regula os actos exteriorizados que a sociedade considera relevantes para a sua conservación e
para a harmónica convivencia.
Normas: consuetudinarias- orde na mesma sociedade.
Normas legais- Feitas polo poder político.
Dereito dobre vertente:
-Subxetivo. Seria o dereito ou dereitos que cada ún ten por pertencer a un determinado grupo.
-Obxetivo: Serian os códigos normativos polos que se rexe unha sociedade: Dereito civil.
martes, 17 de junio de 2008
DEREITOS HUMANOS: O HOME COMO SER SOCIAL.
DEREITOS HUMANOS: O HOME COMO SER SOCIAL.
1- O home como ser social:
Os homes somos sociais por natureza. Para vivir en harmonía e paz co resto dos seres humanos necesitamos cumplir é obedecer unhas ordes e unhas leis que todos debemos respectar. Se unha persoa non cumple estas normas recae sobre ela unha pena que pode ser máxima ( como matar a outro ser humano, alterar a orde, conducción temeraria, etc ) ou pode ser mínima ( como atraco , saltar unha señal de tráfico, etc ).
2- ¿Qué son os dereitos?
Cada ser humano ó nacer ten uns dereitos, nadie nin nada podelle quitalos, senón que é lei de vida. Estes dereitos son inalienables xa que grazas a eles podemos referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar ou as obrigas que a sociedade ou os outros nos deben , ainda que moitos dereitos deste non se cumpla.
3-Estado de dereito e Comunidade Internacional
Nun estado de dereito os individuos deben estar protexidos contra abusos de poder. Deben ter un contrato social que lles garantice esa protección.Par a globalización da economía , política e cultura faise necesario que existan controis superestatais que permitan protexer os seres humáns en calquera parte da Terra. As organizacións coma esta son por exemplo Nacións Unidas, está fundada en 1945 por 51 países despois da 2ª Guerra Mundial.Para facer que todo o mundo se respectase entre sí, fixeronse Pactos, Ligas, Asociaciones, Cooperaciones, Grupos, etc como:
-Pacto amazónico, Pacto andino, Liga de estados Árabes, Asociaciones das Nacións do Suroeste Asiático, Cooperación Económica de Asia Pacífica, Grupos dos Quince, Unión Europea, Unión Interparlamentaria
A DECLARACIÓM DE DEREITOS HUMANOS:
1-Qué defende o positivismo xurídico?
O positivismo xurídico defende os dereitos no cal o valor queda supeditado ao poder que os fai cumplir.
2-Qué quere dicir que os dereitos humáns son dereitos naturais?
Isto quere dicir , que tanto os dereitos humáns como os dereitos naturais proveñen da propia natureza humana e son previos a calquera forma de organización social.
3-Qué problemas percibes para a implantación universal dos dereitos humanos?
Os problemas desta implantación e que están involucrados tres niveis do coñecemento e a convivencia humanas: a moral, o dereito e a política. A moralidade debe fundamentar e propoñer as condición de liberdade, igualdade e dignidade que esixe a implantación dos dereitos humáns de forma universal. O dereito que debe ser capaz de concretalos en distintas lexislacións, esixindo por medio da coerción, que se a política que debe aplicar esa carta de dereitos poñendo as bases para que poida, de feito, levarse á práctica.
4-Que significa IUS naturalista?
IUS naturalista consiste en afirmar que os dereitos humáns son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana
5-Características dos dereitos humáns e diferencias entre a fundamentación ética, tecnolóxica historicista e política?
-Ética: É unha fundamentación ética que tenta fundamentar os dereitos humanos acudindo á fonte que os xera, é dicir, á súa orixe. Esta fundamentación basease na posición iusnaturalista e consiste en afirmar que os dereitos humanos son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana.
-Teolóxica:Afirma que esa orde natural procede de Deus, que é o creador do home e a lei que define á súa natureza. Esta fundamentación teolóxica dos dereitos humáns presenta o grave inconvinte de facer depender a validez dos mesmos nas crenzas relixiosas, que fundamentalmente non son asunto de razón, senón de fe.
-Hitoricista:Este tipo de fundamentación foi defendida durante a preparación da Declaración Universal e entende que os dereitos humáns son o resultado das necesidades e valores de cada sociedade e cada época histórica.
-Política:Esta fundamentación faise necesaria, tamén dar razón da validez e funcionalidade dos Dereitos Humáns.Con respecto a esta fundamentación podemos encontrar dúas teorías:
·A teoría do consenso:Onde fundamentan os dereitos humáns no consenso social, ben produto dun pacto, ben como producto dun diálogo permanente e universal.
·A teoría do disenso:Que permite fundamentar os Dereitos Humáns facendo deles o único instrumento que permite canalizar a disconformidade dunha persoa, grupo ou pobo coa orde social existente.
1- O home como ser social:
Os homes somos sociais por natureza. Para vivir en harmonía e paz co resto dos seres humanos necesitamos cumplir é obedecer unhas ordes e unhas leis que todos debemos respectar. Se unha persoa non cumple estas normas recae sobre ela unha pena que pode ser máxima ( como matar a outro ser humano, alterar a orde, conducción temeraria, etc ) ou pode ser mínima ( como atraco , saltar unha señal de tráfico, etc ).
2- ¿Qué son os dereitos?
Cada ser humano ó nacer ten uns dereitos, nadie nin nada podelle quitalos, senón que é lei de vida. Estes dereitos son inalienables xa que grazas a eles podemos referirnos a aquelas cousas que podemos reclamar ou as obrigas que a sociedade ou os outros nos deben , ainda que moitos dereitos deste non se cumpla.
3-Estado de dereito e Comunidade Internacional
Nun estado de dereito os individuos deben estar protexidos contra abusos de poder. Deben ter un contrato social que lles garantice esa protección.Par a globalización da economía , política e cultura faise necesario que existan controis superestatais que permitan protexer os seres humáns en calquera parte da Terra. As organizacións coma esta son por exemplo Nacións Unidas, está fundada en 1945 por 51 países despois da 2ª Guerra Mundial.Para facer que todo o mundo se respectase entre sí, fixeronse Pactos, Ligas, Asociaciones, Cooperaciones, Grupos, etc como:
-Pacto amazónico, Pacto andino, Liga de estados Árabes, Asociaciones das Nacións do Suroeste Asiático, Cooperación Económica de Asia Pacífica, Grupos dos Quince, Unión Europea, Unión Interparlamentaria
A DECLARACIÓM DE DEREITOS HUMANOS:
1-Qué defende o positivismo xurídico?
O positivismo xurídico defende os dereitos no cal o valor queda supeditado ao poder que os fai cumplir.
2-Qué quere dicir que os dereitos humáns son dereitos naturais?
Isto quere dicir , que tanto os dereitos humáns como os dereitos naturais proveñen da propia natureza humana e son previos a calquera forma de organización social.
3-Qué problemas percibes para a implantación universal dos dereitos humanos?
Os problemas desta implantación e que están involucrados tres niveis do coñecemento e a convivencia humanas: a moral, o dereito e a política. A moralidade debe fundamentar e propoñer as condición de liberdade, igualdade e dignidade que esixe a implantación dos dereitos humáns de forma universal. O dereito que debe ser capaz de concretalos en distintas lexislacións, esixindo por medio da coerción, que se a política que debe aplicar esa carta de dereitos poñendo as bases para que poida, de feito, levarse á práctica.
4-Que significa IUS naturalista?
IUS naturalista consiste en afirmar que os dereitos humáns son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana
5-Características dos dereitos humáns e diferencias entre a fundamentación ética, tecnolóxica historicista e política?
-Ética: É unha fundamentación ética que tenta fundamentar os dereitos humanos acudindo á fonte que os xera, é dicir, á súa orixe. Esta fundamentación basease na posición iusnaturalista e consiste en afirmar que os dereitos humanos son vinculantes e válidos porque teñen a súa orixe nunha orde anterior á formación da comunidade humana.
-Teolóxica:Afirma que esa orde natural procede de Deus, que é o creador do home e a lei que define á súa natureza. Esta fundamentación teolóxica dos dereitos humáns presenta o grave inconvinte de facer depender a validez dos mesmos nas crenzas relixiosas, que fundamentalmente non son asunto de razón, senón de fe.
-Hitoricista:Este tipo de fundamentación foi defendida durante a preparación da Declaración Universal e entende que os dereitos humáns son o resultado das necesidades e valores de cada sociedade e cada época histórica.
-Política:Esta fundamentación faise necesaria, tamén dar razón da validez e funcionalidade dos Dereitos Humáns.Con respecto a esta fundamentación podemos encontrar dúas teorías:
·A teoría do consenso:Onde fundamentan os dereitos humáns no consenso social, ben produto dun pacto, ben como producto dun diálogo permanente e universal.
·A teoría do disenso:Que permite fundamentar os Dereitos Humáns facendo deles o único instrumento que permite canalizar a disconformidade dunha persoa, grupo ou pobo coa orde social existente.
As teorias da xustiza: Liberalismo, teorias
Nunha comuna de 10 persoas decidiuse que ol máis rico debería duplicar o capital dos demáis; isto é, dar a cada un unha cantidade igual á que tivuvese. Cando votaron contas, tralo reparto, viron que todo seguía exactamente igual que antes, salvo que o nome dos ricos e os pobres tiña cambiado, naturalmente, pero a distribución das fortunas era a mesma. O total da fortuna era de 1.023.000 euros.
-¿Cál era o reparto entre as dez persoas?
Hai un reparto equitativo para cada persoa, pero os ricos ao teren mais capital seguirian tendo mais cartos que os pobres.
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da tarta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estricto (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
-Cuestión: ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
A razon relevante quere dicir que o reparto debese a razons polas cales se benefician a un individuo, a razon non relevante quere dicir que o reparto e equitativo.
-¿Cál era o reparto entre as dez persoas?
Hai un reparto equitativo para cada persoa, pero os ricos ao teren mais capital seguirian tendo mais cartos que os pobres.
Se hai que repartir un pastel entre varios nenos, podense dar diversas razóns para unha distribución desigual. Un neno podería explicar que ten moita fame. Este é o chamado argumento da necesidade. Outro neno podería dicir que a nai prometeralle a metade da tarta: o argumento dos dereitos adquiridos. Un terceiro podería argumentar que traballou para a nai: o argumento a favor do mérito no sentido máis estricto (rendemento). En cuarto lugar, un neno podería dicir que merece un anaco máis grande por ser o primoxénito. Esta razón equivale a dicir que ten previamente un valor maior. Todas son, chegado o caso, razóns relevantes. Se non se puidese dar unha razón relevante, só quedaría o reparto igualitario. Non só se debe poder dar unha razón, senón que esta ten que amosarse tamén como relevante. Se un neno dixera que merece o anaco máis grande porque ten os ollos azuis, esto sería rexeitado por irrelevante (a non ser que se recoñeceran premisas adicionais).
-Cuestión: ¿Que diferencia hai entre razón relevante e non relevante?
A razon relevante quere dicir que o reparto debese a razons polas cales se benefician a un individuo, a razon non relevante quere dicir que o reparto e equitativo.
Teorias da xustiza
1. LIBERALISMO
O liberalismo non é unha posición política unitaria, senón que máis ben consiste nunha familia de teorías políticas moi diferentes entre si, pero cun denominador común: A defensa da limitación do poder e funcións do Estado.
O liberalismo contemporáneo
Tamén chamado neoliberalismo, caracterizase por unha defensa forte da democracia como sistema de goberno e pola defensa a ultranza da soberanía popular. Xunto con esta idea da democracia, o neoliberalismo asume tres principios de grande importancia ética:
*
O universalismo. O neoliberalismo enunciase como unha teoría política e ética aplicable a todas as culturas porque se presenta como unha teoría racional. Fundamentase no ideal kantiano e ilustrado de racionalidade universal do Ser Humano. Por iso, a defensa dos dereitos humanos é unha das súas posicións políticas máis relevantes.
*
A neutralidade. Para que a teoría política do liberalismo poida concibirse como universal é fundamental que non interveña nin trate de regular aquelas condutas culturais, relixiosas ou individuais que non se relacionen de forma directa coa regulación e estrutura da sociedade. Un dos seus principios fundamentais é non apoiar ningunha medida política que se basee nunha concepción relixiosa ou moral concreta.
*
O individualismo. Para o liberalismo o fundamento do poder reside no individuo. O individuo está sempre por riba da sociedade porque considera á sociedade como un instrumento ao servicio dos individuos. Esta característica é un dos riscos fundamentais que diferencia aos liberais doutras teorías contemporáneas da xustiza.
Todos os liberalismos contemporáneos defenden estes tres principios. Agora ben, segundo se poña máis énfase nun ou noutro deles teremos diferentes formas de liberalismo. As dúas teorías máis influíntes na época actual son: A teoría igualitaria de John Rawls e a teoría libertaria representada por Robert Nozick.
A TEORÍA IGUALITARIA DE JOHN RAWLS.
Rawls centra o problema da xustiza na busca dun criterio que lle permita decidir se o reparto de bens e dereitos dentro dunha sociedade é xusto. Pero, ao contrario que as concepcións clásicas da xustiza, non desenvolve o problema tratando de establecer un criterio ideal de distribución de recursos. Rawls afronta o problema do criterio de xustiza desde un punto de vista procedimental: os criterios son xustos, sempre e cando o procedimento polo que se adoptaran fora xusto.
A pregunta polo criterio de xustiza transformase na cuestión: ¿Qué procedemento será o máis xusto para establecer os criterios de xustiza? Para explicarnos mellor en que consiste unha análise procedimental, Rawls establece unha analoxía: un grupo de persoas decide tirar dados como medio de decidir a distribución dun determinado ben. O resultado prexudicará a algúns e favorecerá a outros, pero o procedemento en sí é xusto. Esta é unha situación hipotética ¿Ocorrerá o mesmo na sociedade real?
O ideal de xustiza como imparcialidade
Na sociedade real os problemas son máis complexos porque na elección de procedementos poden estar influíndo os prexuizos e intereses privados dos individuos que elixen, que non son seres abstractos, senón que teñen sexo, posición social, raza, intereses....) A única forma en que poderían elixir imparcialmente sería que descoñecesen a sociedade na que van vivir, o lugar que ocuparán nela, o seu sexo ou calquera outro risco persoal que lle impedira tomar unha decisión imparcial. A unha posición que cumprira todos estes requisitos chamalle Rawls posición orixinal. Esta posición orixinal é un feito imposible na sociedade real, pero pode contemplarse como unha posibilidade na orixe da sociedade.
Tª contractualista
Seguindo co exemplo do contractualismo inaugurado por Locke e Hobbes, Rawls idea un “contrato social” hipotético no que os individuos sobre os que cae un velo de ignorancia, están situados nunha posición orixinal e, desde esta deciden cal debe ser a estructura da sociedade na que viven. Estes individuos deberán decidir unha serie de principios que regulen a distribución de bens e dereitos, tales principios deben ser universais (aplicables a todo o mundo) e públicos (non deben inmiscuirse naquelas actividades ou facetas da vida que incumben só ao individuo). Nunha posición orixinal, e tralo velo da ignorancia, calquera individuo tentará escoller o principio máis beneficioso para todos, porque ao desaparecer o velo o individuo podería atoparse no sector máis desfavorecido da sociedade. O principio racional que regularía tal elección sería: A sociedade non debe admitir distribucións desiguais a menos que aumenten o beneficio dos máis desfavorecidos. Este principio denominase principio da diferencia e con él Rawls opónse ao principio utilitarista que abogaba por un reparto de bens baseado na utilidade.
O liberalismo non é unha posición política unitaria, senón que máis ben consiste nunha familia de teorías políticas moi diferentes entre si, pero cun denominador común: A defensa da limitación do poder e funcións do Estado.
O liberalismo contemporáneo
Tamén chamado neoliberalismo, caracterizase por unha defensa forte da democracia como sistema de goberno e pola defensa a ultranza da soberanía popular. Xunto con esta idea da democracia, o neoliberalismo asume tres principios de grande importancia ética:
*
O universalismo. O neoliberalismo enunciase como unha teoría política e ética aplicable a todas as culturas porque se presenta como unha teoría racional. Fundamentase no ideal kantiano e ilustrado de racionalidade universal do Ser Humano. Por iso, a defensa dos dereitos humanos é unha das súas posicións políticas máis relevantes.
*
A neutralidade. Para que a teoría política do liberalismo poida concibirse como universal é fundamental que non interveña nin trate de regular aquelas condutas culturais, relixiosas ou individuais que non se relacionen de forma directa coa regulación e estrutura da sociedade. Un dos seus principios fundamentais é non apoiar ningunha medida política que se basee nunha concepción relixiosa ou moral concreta.
*
O individualismo. Para o liberalismo o fundamento do poder reside no individuo. O individuo está sempre por riba da sociedade porque considera á sociedade como un instrumento ao servicio dos individuos. Esta característica é un dos riscos fundamentais que diferencia aos liberais doutras teorías contemporáneas da xustiza.
Todos os liberalismos contemporáneos defenden estes tres principios. Agora ben, segundo se poña máis énfase nun ou noutro deles teremos diferentes formas de liberalismo. As dúas teorías máis influíntes na época actual son: A teoría igualitaria de John Rawls e a teoría libertaria representada por Robert Nozick.
A TEORÍA IGUALITARIA DE JOHN RAWLS.
Rawls centra o problema da xustiza na busca dun criterio que lle permita decidir se o reparto de bens e dereitos dentro dunha sociedade é xusto. Pero, ao contrario que as concepcións clásicas da xustiza, non desenvolve o problema tratando de establecer un criterio ideal de distribución de recursos. Rawls afronta o problema do criterio de xustiza desde un punto de vista procedimental: os criterios son xustos, sempre e cando o procedimento polo que se adoptaran fora xusto.
A pregunta polo criterio de xustiza transformase na cuestión: ¿Qué procedemento será o máis xusto para establecer os criterios de xustiza? Para explicarnos mellor en que consiste unha análise procedimental, Rawls establece unha analoxía: un grupo de persoas decide tirar dados como medio de decidir a distribución dun determinado ben. O resultado prexudicará a algúns e favorecerá a outros, pero o procedemento en sí é xusto. Esta é unha situación hipotética ¿Ocorrerá o mesmo na sociedade real?
O ideal de xustiza como imparcialidade
Na sociedade real os problemas son máis complexos porque na elección de procedementos poden estar influíndo os prexuizos e intereses privados dos individuos que elixen, que non son seres abstractos, senón que teñen sexo, posición social, raza, intereses....) A única forma en que poderían elixir imparcialmente sería que descoñecesen a sociedade na que van vivir, o lugar que ocuparán nela, o seu sexo ou calquera outro risco persoal que lle impedira tomar unha decisión imparcial. A unha posición que cumprira todos estes requisitos chamalle Rawls posición orixinal. Esta posición orixinal é un feito imposible na sociedade real, pero pode contemplarse como unha posibilidade na orixe da sociedade.
Tª contractualista
Seguindo co exemplo do contractualismo inaugurado por Locke e Hobbes, Rawls idea un “contrato social” hipotético no que os individuos sobre os que cae un velo de ignorancia, están situados nunha posición orixinal e, desde esta deciden cal debe ser a estructura da sociedade na que viven. Estes individuos deberán decidir unha serie de principios que regulen a distribución de bens e dereitos, tales principios deben ser universais (aplicables a todo o mundo) e públicos (non deben inmiscuirse naquelas actividades ou facetas da vida que incumben só ao individuo). Nunha posición orixinal, e tralo velo da ignorancia, calquera individuo tentará escoller o principio máis beneficioso para todos, porque ao desaparecer o velo o individuo podería atoparse no sector máis desfavorecido da sociedade. O principio racional que regularía tal elección sería: A sociedade non debe admitir distribucións desiguais a menos que aumenten o beneficio dos máis desfavorecidos. Este principio denominase principio da diferencia e con él Rawls opónse ao principio utilitarista que abogaba por un reparto de bens baseado na utilidade.
Pasos a seguir nunha reclamacion
PASOS A SEGUIR NUNHA RECLAMACIÓN
1º-Reclamación
2º-No caso de denegarse a reclamación presentarse a administración. No caso de non ser aceptado pasase ao Tribunal de Xustiza, dividido en tres partes:
-Xunta
-Parlamento
-Tribunal de Xustiza superior
3º O seguinte paso sería xa ao Tribunal Supremo
Presentase o recurso de casación
4º Por último debese apelar ao Tribunal Constitucional.
1º-Reclamación
2º-No caso de denegarse a reclamación presentarse a administración. No caso de non ser aceptado pasase ao Tribunal de Xustiza, dividido en tres partes:
-Xunta
-Parlamento
-Tribunal de Xustiza superior
3º O seguinte paso sería xa ao Tribunal Supremo
Presentase o recurso de casación
4º Por último debese apelar ao Tribunal Constitucional.
Modelo de reclamacion
MODELO DE RECLAMACIÓN
D./Dna. Aldegundo Armando Guerra Constante
D.N.I: 69696969 -X
Como consumidor habitual de CocaCola, presento a seguinte reclamación por danos e prexuizos no dia de 1-5-2069 o Ministerio de Sanidade e Hixiene Galegos.
*Bebida en mal estado en un bote de coca-cola debido a aparición dun rato.
FUNDAMENTOS DA RECLAMACIÓN:
Comprei unha bebida nunha maquina expendedora de CocaCola, e cando a abrin atopei un mamífero roedor finado dentro do bote.
Os técnicos encargados de velar pola nosa saúde e seguridade, non deberían haber lanzado o mercado un producto en mal estado como o que apotei eu, deberíanse por máis controles específicos para que estas cousas non voltaran a suceder.
DOCUMENTACIÓN XUSTIFICATIVA:
( O bote de CocaCola)
En Lunes, a 1 de Maio do 2069
Fdo: Aldegundo Armando Guerra Constante
D./Dna. Aldegundo Armando Guerra Constante
D.N.I: 69696969 -X
Como consumidor habitual de CocaCola, presento a seguinte reclamación por danos e prexuizos no dia de 1-5-2069 o Ministerio de Sanidade e Hixiene Galegos.
*Bebida en mal estado en un bote de coca-cola debido a aparición dun rato.
FUNDAMENTOS DA RECLAMACIÓN:
Comprei unha bebida nunha maquina expendedora de CocaCola, e cando a abrin atopei un mamífero roedor finado dentro do bote.
Os técnicos encargados de velar pola nosa saúde e seguridade, non deberían haber lanzado o mercado un producto en mal estado como o que apotei eu, deberíanse por máis controles específicos para que estas cousas non voltaran a suceder.
DOCUMENTACIÓN XUSTIFICATIVA:
( O bote de CocaCola)
En Lunes, a 1 de Maio do 2069
Fdo: Aldegundo Armando Guerra Constante
Recurso de Alzada
MODELO DE RECURSO DE ALZADA
D/Dª.Martín Gonzalez Paz , mayor de edad, profesor del centro sagrado corazón, con domicilio a efecto de notificaciones en Pontevedra/Lalín/Goyas/nº34 y D.N.I 54321274-k, a V.E.M5.
EXPONE:
Que, mediante el presente escrito, interpongo recurso de alzada, previo a la vía contencioso-administrativa, contra el colegio sagrado corazón el que baso en los siguientes:
HECHOS
PRIMERO.
La falta de disciplina en los niños , ya que hay infinidad de acosos en el centro y marco que yo fui uno de los afectados por este tipo de acosos y violencia
SEGUNDO
Debido a la alimentación repartida en el comedor del centro.Esta alimentación es inadecuada para los niños porque el dia pasado cuando estaba yo de encargado me encontre gusanos en la carne de ternera y las patatas podridas.
FUNDAMENTOS JURÍDICOS
PRIMERO
Como me enteré que la reclamación no llegó a su destino me veo obligado a volver escribirla y enviarla a la xunta de galicia
SEGUNDO
Espero que tomen duras represalias contra estos acontecimientos.
En su virtud,suplico, a V.M.E. que, teniendo por presentado este escrito, lo admita a trámite y dé por interpuesto recurso de alzada contra el colegio sagrado corazón, y solicitando que tomen serias medidas contra estes acontecimientos
Lalín, 4 de enero de 2111
D/Dª.Martín Gonzalez Paz , mayor de edad, profesor del centro sagrado corazón, con domicilio a efecto de notificaciones en Pontevedra/Lalín/Goyas/nº34 y D.N.I 54321274-k, a V.E.M5.
EXPONE:
Que, mediante el presente escrito, interpongo recurso de alzada, previo a la vía contencioso-administrativa, contra el colegio sagrado corazón el que baso en los siguientes:
HECHOS
PRIMERO.
La falta de disciplina en los niños , ya que hay infinidad de acosos en el centro y marco que yo fui uno de los afectados por este tipo de acosos y violencia
SEGUNDO
Debido a la alimentación repartida en el comedor del centro.Esta alimentación es inadecuada para los niños porque el dia pasado cuando estaba yo de encargado me encontre gusanos en la carne de ternera y las patatas podridas.
FUNDAMENTOS JURÍDICOS
PRIMERO
Como me enteré que la reclamación no llegó a su destino me veo obligado a volver escribirla y enviarla a la xunta de galicia
SEGUNDO
Espero que tomen duras represalias contra estos acontecimientos.
En su virtud,suplico, a V.M.E. que, teniendo por presentado este escrito, lo admita a trámite y dé por interpuesto recurso de alzada contra el colegio sagrado corazón, y solicitando que tomen serias medidas contra estes acontecimientos
Lalín, 4 de enero de 2111
Carlos Ruiz Miguel
CARLOS RUIZ MIGUEL
O pasado dia 3 de decembro estivo no Instituto "Ramón Aller Ulloa" de Lalin o profesor Carlos Ruiz Miguel Catedrático de Dereito Constitucional e Teoria do Estado da Universidade de Santiago de Compostela impartindo unha charla-conferencia sobre "Os conflitos territoriais e os Dereitos Humanos: caso do Sáhara Occidental e Palestina" dirixida a alumnado de 1º de Bacharelato.
Na mesma charla producironse diversas intervencións de alumnado fundamentalmente de Ética e Filosofia do Dereito nas que prantexaron unha serie de cuestións as que respostou o profesor Ruiz Miguel
1º_Pregunta: ¿Identifícase Islamismo e terrorismo?
A lo largo del verano de 1975, como algunos españoles de cierta edad recordarán, Marruecos introdujo comandos terroristas en el entonces Sáhara Español; comandos que colocaron diversas bombas en El Aaiun y provocaron varias víctimas. Ya que España se negaba a entregar el Sáhara "por las buenas", se trataba de obtenerlo "por las malas".
Aquellas acciones, como se sabe, dieron resultados. El "Rodríguez" de entonces, llamado Carlos Arias Navarro, ejecutó la entrega del Sáhara a Marruecos en los llamados "Acuerdos de Madrid", de 14 de noviembre de 1975, que supusieron la mayor traición de la historia de España desde la época del conde visigodo de Ceuta, Don Julián.
Pero aquella entrega se vio frustrada por la inesperada resistencia del Frente Polisario, que recibió apoyo de Argelia. Nadie puede extrañarse de que el islamismo contara con un muy discreto pero eficaz aliado: el sultán de Marruecos, cuando comenzó su crecimiento en Argelia y optó por la vía terrorista.
La principal organización terrorista argelina, el Grupo Islámico Armado (GIA), encontró en Marruecos un apoyo decidido. Esto no es una especulación: es algo que ha confesado entonces ministro del Interior marroquí, Driss Basri (todopoderoso visir en los últimos veinte años del reinado de Hassán II). De Marruecos llegaban las armas que usaba el GIA, en Marruecos se refugiaban los terroristas del GIA que huían de Argelia tras perpetrar las masacres... y a Marruecos beneficiaban los objetivos del terrorismo del GIA.
2º_Pregunta: ¿Qué ganaría o Sáhara con ser independente e cale serían as suas posibilidades de conseguilo?
El papel de España es de extraordinaria importancia y de excepcional responsabilidad, porque tiene una influencia en este terreno muy considerable. Como antigua potencia colonizadora, aún responsable de iure (a tenor del dictamen del subsecretario de asuntos jurídicos de la ONU de 29 de enero de 2002 –Dictamen Corell–), muchos Estados (sobre todo de Hispanoamérica y la UE) prestan una especial atención a la actitud de Madrid ante el conflicto para definir la suya.
Queriéndolo o no, lo cierto es que en gran medida España está en el origen del actual estancamiento del proceso de descolonización. La doctrina del Gobierno del PSOE no sólo se ha separado de la del Gobierno del PP, también de la de las anteriores Administraciones socialistas.
En el conflicto del Sáhara Occidental se da en la actualidad una situación de bloqueo, lo que ha motivado que el secretario general de la ONU, Kofi Annan, haya expresado su preocupación. ¿Cuál es el estado de la cuestión desde la perspectiva política? Treinta años después de que España abandonase las responsabilidades que contrajo solemnemente ante Naciones Unidas y el pueblo saharaui, ¿sigue siendo realista la perspectiva de un Sáhara independiente?
Para entender el bloqueo de la solución del conflicto y la posibilidad que pueda tener la independencia puede ser instructivo un análisis comparativo de la situación en 1975 y en la actualidad. Como se verá, tanto la posición marroquí como la saharaui han experimentado variaciones, y se ha desembocado en una lucha de desgaste político cuyo desenlace puede venir no tanto por el triunfo sino por el fracaso de una de las partes.
El pueblo saharaui se hallaba organizado por el Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro (zonas norte y sur del Sáhara Occidental). El Polisario se vio enfrentado súbitamente a un reto de enorme magnitud: por un lado, hacer frente a dos Ejércitos invasores (el de Marruecos y, hasta 1979, el de Mauritania), doce veces superiores en número; por el otro, organizar a los refugiados en la retaguardia en unas condiciones de vida extremas. Es cierto que tenía un ilimitado apoyo financiero y armamentístico libio, pero no lo es menos que (con la excepción del incidente de Amgala, a principios de 1976) fueron los saharauis, y sólo ellos, quienes hicieron frente al enemigo en el campo de batalla.
Y lo hicieron con un éxito rotundo. Sólo la construcción de los muros, a partir de 1981, hizo que el Frente Polisario perdiera el control de la mayor parte del territorio y fuera incapaz de alcanzar los centros neurálgicos de la costa, donde se desarrolla la actividad económica.
Por lo que hace a España, se hallaba traumatizada. Aunque la Presidencia del Gobierno (Arias Navarro) y el Alto Estado Mayor patrocinaban la entrega del territorio a Rabat, el Ministerio de Asuntos Exteriores y el Ejército desplegado en el Sáhara hicieron todo lo posible por evitarlo. Gracias a ello se consiguió consolidar una doctrina en la ONU que cerró las puertas a los deseos anexionistas marroquíes y dio legitimidad al Frente Polisario después de la penetración de Marruecos. Fue el Ministerio de Exteriores español el que desarrolló una impresionante defensa del derecho de autodeterminación del pueblo saharaui ante el Tribunal Internacional de Justicia, y obtuvo el éxito merecido: el dictamen del Tribunal de La Haya de 16 de octubre de 1975, que reconoce expresamente que el Sáhara Occidental no forma parte de la “integridad territorial” de Marruecos y que el pueblo saharaui tiene derecho a la autodeterminación, constituye a día de hoy el título jurídico que sigue impidiendo la anexión marroquí.
Los Gobiernos sucesivos (Suárez, Calvo Sotelo, González, Aznar) llevaron a cabo una política más o menos cercana a Marruecos (González) o al Polisario (Aznar), pero manteniendo incólume el principio de apoyo a la legalidad internacional vigente y al derecho a la autodeterminación del pueblo saharaui.
O pasado dia 3 de decembro estivo no Instituto "Ramón Aller Ulloa" de Lalin o profesor Carlos Ruiz Miguel Catedrático de Dereito Constitucional e Teoria do Estado da Universidade de Santiago de Compostela impartindo unha charla-conferencia sobre "Os conflitos territoriais e os Dereitos Humanos: caso do Sáhara Occidental e Palestina" dirixida a alumnado de 1º de Bacharelato.
Na mesma charla producironse diversas intervencións de alumnado fundamentalmente de Ética e Filosofia do Dereito nas que prantexaron unha serie de cuestións as que respostou o profesor Ruiz Miguel
1º_Pregunta: ¿Identifícase Islamismo e terrorismo?
A lo largo del verano de 1975, como algunos españoles de cierta edad recordarán, Marruecos introdujo comandos terroristas en el entonces Sáhara Español; comandos que colocaron diversas bombas en El Aaiun y provocaron varias víctimas. Ya que España se negaba a entregar el Sáhara "por las buenas", se trataba de obtenerlo "por las malas".
Aquellas acciones, como se sabe, dieron resultados. El "Rodríguez" de entonces, llamado Carlos Arias Navarro, ejecutó la entrega del Sáhara a Marruecos en los llamados "Acuerdos de Madrid", de 14 de noviembre de 1975, que supusieron la mayor traición de la historia de España desde la época del conde visigodo de Ceuta, Don Julián.
Pero aquella entrega se vio frustrada por la inesperada resistencia del Frente Polisario, que recibió apoyo de Argelia. Nadie puede extrañarse de que el islamismo contara con un muy discreto pero eficaz aliado: el sultán de Marruecos, cuando comenzó su crecimiento en Argelia y optó por la vía terrorista.
La principal organización terrorista argelina, el Grupo Islámico Armado (GIA), encontró en Marruecos un apoyo decidido. Esto no es una especulación: es algo que ha confesado entonces ministro del Interior marroquí, Driss Basri (todopoderoso visir en los últimos veinte años del reinado de Hassán II). De Marruecos llegaban las armas que usaba el GIA, en Marruecos se refugiaban los terroristas del GIA que huían de Argelia tras perpetrar las masacres... y a Marruecos beneficiaban los objetivos del terrorismo del GIA.
2º_Pregunta: ¿Qué ganaría o Sáhara con ser independente e cale serían as suas posibilidades de conseguilo?
El papel de España es de extraordinaria importancia y de excepcional responsabilidad, porque tiene una influencia en este terreno muy considerable. Como antigua potencia colonizadora, aún responsable de iure (a tenor del dictamen del subsecretario de asuntos jurídicos de la ONU de 29 de enero de 2002 –Dictamen Corell–), muchos Estados (sobre todo de Hispanoamérica y la UE) prestan una especial atención a la actitud de Madrid ante el conflicto para definir la suya.
Queriéndolo o no, lo cierto es que en gran medida España está en el origen del actual estancamiento del proceso de descolonización. La doctrina del Gobierno del PSOE no sólo se ha separado de la del Gobierno del PP, también de la de las anteriores Administraciones socialistas.
En el conflicto del Sáhara Occidental se da en la actualidad una situación de bloqueo, lo que ha motivado que el secretario general de la ONU, Kofi Annan, haya expresado su preocupación. ¿Cuál es el estado de la cuestión desde la perspectiva política? Treinta años después de que España abandonase las responsabilidades que contrajo solemnemente ante Naciones Unidas y el pueblo saharaui, ¿sigue siendo realista la perspectiva de un Sáhara independiente?
Para entender el bloqueo de la solución del conflicto y la posibilidad que pueda tener la independencia puede ser instructivo un análisis comparativo de la situación en 1975 y en la actualidad. Como se verá, tanto la posición marroquí como la saharaui han experimentado variaciones, y se ha desembocado en una lucha de desgaste político cuyo desenlace puede venir no tanto por el triunfo sino por el fracaso de una de las partes.
El pueblo saharaui se hallaba organizado por el Frente Popular para la Liberación de Saguia el Hamra y Río de Oro (zonas norte y sur del Sáhara Occidental). El Polisario se vio enfrentado súbitamente a un reto de enorme magnitud: por un lado, hacer frente a dos Ejércitos invasores (el de Marruecos y, hasta 1979, el de Mauritania), doce veces superiores en número; por el otro, organizar a los refugiados en la retaguardia en unas condiciones de vida extremas. Es cierto que tenía un ilimitado apoyo financiero y armamentístico libio, pero no lo es menos que (con la excepción del incidente de Amgala, a principios de 1976) fueron los saharauis, y sólo ellos, quienes hicieron frente al enemigo en el campo de batalla.
Y lo hicieron con un éxito rotundo. Sólo la construcción de los muros, a partir de 1981, hizo que el Frente Polisario perdiera el control de la mayor parte del territorio y fuera incapaz de alcanzar los centros neurálgicos de la costa, donde se desarrolla la actividad económica.
Por lo que hace a España, se hallaba traumatizada. Aunque la Presidencia del Gobierno (Arias Navarro) y el Alto Estado Mayor patrocinaban la entrega del territorio a Rabat, el Ministerio de Asuntos Exteriores y el Ejército desplegado en el Sáhara hicieron todo lo posible por evitarlo. Gracias a ello se consiguió consolidar una doctrina en la ONU que cerró las puertas a los deseos anexionistas marroquíes y dio legitimidad al Frente Polisario después de la penetración de Marruecos. Fue el Ministerio de Exteriores español el que desarrolló una impresionante defensa del derecho de autodeterminación del pueblo saharaui ante el Tribunal Internacional de Justicia, y obtuvo el éxito merecido: el dictamen del Tribunal de La Haya de 16 de octubre de 1975, que reconoce expresamente que el Sáhara Occidental no forma parte de la “integridad territorial” de Marruecos y que el pueblo saharaui tiene derecho a la autodeterminación, constituye a día de hoy el título jurídico que sigue impidiendo la anexión marroquí.
Los Gobiernos sucesivos (Suárez, Calvo Sotelo, González, Aznar) llevaron a cabo una política más o menos cercana a Marruecos (González) o al Polisario (Aznar), pero manteniendo incólume el principio de apoyo a la legalidad internacional vigente y al derecho a la autodeterminación del pueblo saharaui.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)